Fyrstu dagana í London fengum við að búa í íbúð Nönnu
frænku. Út um gluggann, í hálf niðurgröfnu eldhúsi, mátti sjá lítinn grænan
bala. Í fyrstu virtist sem einn froskur hefði þar búsetu en eftir nokkra daga
bættist annar við. Einn morguninn voru svo komnir töluvert fleiri froskar; allt
að sjö talsins. Þetta var alvöru samkoma. Það var synt og buslað en einnig röðuðu
froskarnir sér upp á ákveðinn hátt, líkt og þeir væru að tjá sig í anda
hópfimleika.
Þetta voru áhugaverðir froskar. Þeir virtust hafna öllum
staðalímyndum um “hamingjusama froskinn í fallegri tjörn” og völdu sér þess í
stað dvöl við nokkuð hráar aðstæður í ferningslaga bala úr plasti. Balinn var
samt ekki bara í einhverjum lit, þeir völdu auðvitað grænan bala. Yfir balanum gnæfði
hæna yfir vötnum. Hún dró fram sterkar andstæður í rauðum lit og kúbísku formi
að ofanverðu. Mjúkt formið að neðan myndaði þó samfellu með mýkri formum balans
auk þess sem guli liturinn brúaði andstæða liti; rauðan og grænan.
Svo má halda áfram að spá og spekúlera, eins og hvort hænan hafi
verið þeirra viti og vernd? Nú eða hvort þetta umhverfi hafi á annað borð haft merkingu
fyrir þessu litlu dýr? Það breytir því ekki, að í þessu óvænta landnámi
froskanna er fólgin ákveðin bjartsýni í mínum huga. Það er alltaf jafn
skemmtilegt að sjá náttúruna stíga inn í manngert umhverfi. Við erum jú vön
gagnstæðri þróun þar sem manneskjan stígur inn í náttúruna - því miður oft svo
harkalega og miskunnarlaust.
Síðan er engu líkara en náttúran hafi sköpunarkraft. Það er,
að hún taki sjálf upp á því óvænta og bregði sér í nýtt samhengi. Getur það hreinlega
verið að kraftar ofar okkar skilningi hafi verið að verki þegar græna balanum
og hænunni var komið fyrir? Við erum eflaust bara lítill hluti í samhengi
náttúru og skapandi krafta. Hljómar trúarlega þó það sé ekki ætlunin. Það er nefnilega
minn hugur sem leggur listræna merkingu í búsetu froskanna. Ástæða þess er þó
sú, að froskarnir í balanum minna mig á gjörning í anda nútímalistar. Þá er
spurningin: Hver stendur á bakvið gjörninginn?
Froskarnir varpa ljósi á stærðir og stærðarhlutföll. Hvað er
að vera lítill? Hvað er að vera stór? Við erum stærri en froskarnir og notum
bala sem nytjahlut en ekki híbýli. Híbýli manneskjunnar eru stærri og geta
verið mjög stór. Í London er nýlega búið
að byggja 300 metra háan turn sem heitir “The Shard”. Þó turninn fylli verulega
út í borgarmyndina er hann tæplega fyrir allar stéttir samfélagsins. Ég er samt
ekki á móti stórum byggingum. Þessi bygging ber einfaldlega öll merki þess að vera
stór til þess eins að deila og drottna. Til þess að ríkt fólk geti horft yfir
heiminn úr lúxusíbúðinni sinni, þennan heim sem það telur sig hafa sigrað.
En mannfólkið stækkar ekki í takt við byggingarnar og enn
síður stækkar andi mannsins. Við verðum
alltaf jafn ótrúlega lítil. Í stað þess
að reyna að brjótast út úr stóru mengi lítilla vera, með auðmagnssöfnun á
kostnað heildarinnar, ættum við frekar að dvelja í þessu ótrúlega
fjölbreytilega mengi og gera það gott fyrir sem flesta. Leyfum okkur svo að
vera lítil og njóta þess í botn, eins og froskar í grænum bala.
