Vél utan um einfaldleikann

Eins og svo margir aðrir þá elska ég að fara í sund. Ég dáist að íslensku sundlaugunum sem eru fallegar og draga fram eitthvað gott í fólki. Líklega af því að frá frumbernsku okkar líður okkur vel í vatni og á einhvern dulúðlegan hátt rennur sálin saman við líkamann þegar stungið er til sunds. Arkitekúrinn er yfirleitt vel heppnaður og snertir oft sérstaklega við manni í björtum, flísalögðum búningsklefunum. 

Samt er eitt smáatriði sem sækir undantekningarlaust á mig þegar ég fer í sund. Það er skrítið og ljótt tæki sem venjulega er staðsett á þurrkastæði nálægt sturtunum. Hvar sem komið er er það alltaf á skjön við fallegu flísarnar og birtuna sem leikur um rýmið. Þegar það er svo sett í gang eyðileggur það skemmtilega sundlaugar-eccoið með vélrænum hávæða sínum og til hvers? Jú, til að þurrka sundskýluna.

Að þurrka sundskýlu er líklega með því auðveldasta sem hægt er að gera án þess að nota rafmagn og hanna heila vél utan um það. Hvað gerum við? Jú við hengjum hana upp til þerris. Sundskýla lýtur nefnilega sömu lögmálum og allt annað sem blotnar sem er það það þornar ef loftað er um það. 

Eftir sundferðir spái ég oft í því hver sé uppspretta hugmyndar af þessu tagi. Þetta gæti verið hugmynd sem varð til á einhverju nýsköpunar-workshoppi í einni kreppunni til að láta hjól atvinnulífsins snúast áfram. “Finnst ykkur ekki pirrandi að vera með blauta skýlu í sundtöskunni eftir sund? Maður er bara að ganga um allan bæ með einhverja blauta sundskýlu! Þetta er vandamál sem verður að leysa hratt og skilvirknislega!” Eftir dúndur powerpoint kynningu slær þögn á alvarlega fjárfestana. Loks stendur einn upp og klappar, fyrst hægt og svo hraðar og svo standa allir upp og klappa og fallast loks í faðma. 

Hugsanlega varð varan til með þessum hætti en hvernig var ákvörðunin tekin hjá sveitarfélögunum sem reka sundlaugarnar að festa kaup á svona vöru? Hefur þetta þótt vera spurning um aukna lýðheilsu almennings: “Við verðum að leggja allt kapp á að fólk fari í sund. Fólk veigrar sér við að fara í sund í dag þegar það sér fram á að vera með blautan sundfatnað í fórum sínum, það bara gengur ekki!” Loks hefur svo verið stofnuð nefnd um málið og jafnvel hefur verið kallað til ráðgjafarfyrirtæki sem hefur útbúið áhættugreiningu. 

Hvernig sem hugmyndin varð til eða ákvörðunin tekin stendur eftir sem áður eftir hlutur sem gengur á auðlyndir, til þess eins að leysa vandamál (ef vandamál skyldi kalla) sem má leysa með mun einfaldari hætti. Sundskýluþurrkan er þannig tákngervingur ósjálfbærar hugsunar þó hún sé í sjálfu sér lítil í sniðum. Við verðum að vera duglegri að nota hyggjuvitið til að finna lausnir á einföldum viðfangsefnum í stað þess að halla okkur að flóknum tæknilausnum sem útheimta bæði orku og auðlyndir. Sömuleiðis verðum við að spyrja okkur hvenær og hvort við erum að nota “sundskýluþurrku” í okkar daglegu tilveru, hvort við séum að hanna eina slíka og hvort gegndarlaus skilvirkni og hraði eigi alltaf við? Þetta eru nauðsynlegar spurningar þegar hitastig fer hækkandi og loftslagsbreytingar ógna framtíð komandi kynslóða.